Pero kunsabagay, bilog ang mundo at bulag ang pag-ibig.

Isang kindat lang, maraming pwedeng magbago at sa isang maliit na pagkakataon, maaaring bumaligtad ang mundo. Swak na swak yun engraving sa iPod touch ko no’n, “Slightest accidents open up new worlds.” 

Oo, maliliit na aksidente lamang tayong nangyari sa ibabaw ng lupa. Aksidenteng ikaw ang natipuhan ko noon  dahil malungkot ako at aksidenteng nagkakitaan naman kayo sa subway ng MRT noong nakaraan. Ngunit sa lahat ng ito, laging may mga desisyong kaakibat, maaaring palampasin lamang ang isang aksidente o ipagpatuloy hanggang sa hindi mo alam kung saan ka dadalhin…

Huwag lamang tayong pipili ng mga aksidente na makakasagasa ng ibang tao, nang walang pakundangan.

Dahil lagi’t lagi, may mga karapatan tayong mamili, ngunit wala tayong karapatang manggulang ng iba. At kung sakaling piliin man nating mang-isa (hindi man o sadya-may ganon?) siguraduhin nating tahimik ang dating, tahimik ang tyempo… dahil iba iba ang daynamiks ng damdamin ng mga tao: ang mga inaakala nating mga tanga-tanga, mautak rin pala.. at ang mga nagdudunung-dunungan, ay isa rin naman palang tanga.

Bakit ko sinasabi ‘to? Dahil naiintindihan ko. Naiintindihan ko ang libog ng mga tao, dahil tao lamang tayo at nakakaramdam,  naiintindihan ko ang iba ibang kulay ng mga puso, ang mga pabugso-bugsong tulak ng mga damdamin, dahil lahat ng ito, hindi estranghero sa dibdib.

Hindi ito nasusukat sa kung gaano katagal tayong nabuhay sa ibabaw ng lupa, hindi ito nasusukat sa numero ng pagkatanda, nasusukat ang lahat ng ito sa panahong ginugol natin upang makaranas, at makaramdam.

Marami na akong narinig na ganitong kwento, hanggang sa ako na ang tanghal na kwento sa entablado. Pinanonood nang may kasamang awa, tawa o kutya.. (o natutuwa ka na, brah? )

Sa kabila nito, walang dahilan para magtago. Maraming dahilan, maraming paraan para magtago, pero kagaya ng ibang bagay, sumisingaw tayo nang hindi natin namamalayan, nang hindi natin napipigilan….umaalingasaw ang mga tunay na amoy ng mga pagkatao.

Kaya sa banda rito, maghihintay na lamang akong sumingaw ang masangsang na katotohanan dahil hindi maglalaon, mawawala rin naman ang lahat ng itong  mistulang mga bula sa kalangitan.

Binabalot ko isa-isa, inilalayo ko sa mga mata ang mga maliliit na gamit mong naiwan. Kinakahon ko na ang bawat bagay na nagpapaalala sa akin ng iyong mukha, ngiti, amoy.. pakiramdam. Ikakahon ko na ang lahat ng ito, kasama ng aking mga agam-agam, at hahayaan kong lungkot sa kawalan na lamang ang matitirang lungkot dito sa loob ng kwarto.

Walang masasabing may tamang paghahanda sa pagbisita mo; dahil dumarating ka nang hindi sinasadya, nagpapakita ka nang hindi inaasahan at naririnig kita kahit wala ka. Nariyan ka sa lahat ng ordinaryong bagay na nakapalibot sa akin, at binibihag ako ng mga ito.

Subalit ngayon, maguumpisa ako dito, dito sa kwartong naging saksi sa ating mga kahinaan, at  pinagdaanan. Dito, uunti-untiin ko silang tingnan kung ano lamang sila; isang malamig na kama, lagayan ng damit, maaligasgas na sahig, bentilador, at isang maliwanag na ilaw.

At susunod kong haharapin ang tunggalian sa sarili, ang pagpatay-sindi ng damdamin. Sa ngayon, magpapatuloy ako mula dito.

Babangon akong marahil may bahid ng lungkot, at kaunting pait sa mga mata. Ngunit, magbabaon ako ng kaunting bait kahit na mahirap dalhin ang bigat ng dibdib. 

(Mahal, hindi ko pinapalitan ang kobre-kama, naiwan pa ang amoy ng buhok mo sa unan at nakadikit pa rin sa kumot ang bango ng huli nating pinagsaluhang gabi.)

Bukas, paglalamayan ko ang buong bukas, hanggang mapakawalan ko ang araw, ang tanghali.. ang gabi, at babalik ako sa kama nang mag-isa, at nilalamig.

Bukas, makikipagtuos ako sa mga mang-uusig na sandali, manunuksong tingin ng telepono, at higit sa lahat, kakalabanin ko ang mga impit na hiyaw sa isang sulok ng aking puso,  hanggang mag-agaw buhay ang isip at dibdib, hanggang manaig ang dikta ng utak, hanggang mawala na ang lahat.