paghahanda: sa nililigawan-at pagkatapos

“Sapagkat ako, ang bangka at ang tubig ay iisa “
– Alwin Reamillo

Hindi maitatanggi, tayo ang katawang humahangos sa ibabaw ng tubig-tabang na nagpapaubaya.

Ang paghahanda-

Nakaabang ang dalawampung bisig sa unang sigaw: hudyat ng pag-usad. Walang makinang magpapagana. Ito: unang palo ng tambol, kasabay ng dagundong, ang paglapat ng sagwan sa tubig, paglubog-angat, mistulang sayaw sa pagpihit ng balakang at pirmi ng mga hita-ito ang proseso ng paggalaw. Ito: ang lakas kakanyahang paggawa, ang simula at pagpapahayag

Sa nililigawang tubig-

Nagpapaamo. Nagbibigay. Pagtatalik itong masasabi: may pahiwatig ang sabay-sabay na pagbaon ng sagwan at pihit ng katawan upang magpatuloy ang masinsing paglandas. Sumisiklab ang mga singhap sa hangin habang tagaktak ang halu halong likido sa balat: pawis, laway, sipon, May hirap sa simula, sa gitna ng pag-ulos, kumakalat ang sarap sa pagsakit, sakit na may sarap. Sapagkat kung may dawag ang gubat, may lalim ang dagat, mayroon ring mundong hindi inaasahan sa gitna ng lawa. Kagaya nito: isang bangka, dalawampung taong naghahabol hininga, hindi maitatanggi, tayo ang katawang humahangos at nagpapakasasa sa ibabaw ng tubig-tabang na nagpapaubaya.

At pagkatapos

ang pag-aabang ng dalampasigan. Unti-unting pumipikit ang araw para sa pagmulat ng buwan sa di-kalayuan. Nagdidiwang ang mga nakalambiting ilaw ng mga gusali sa siyudad, nakaantabay sa pagyakap at pagsusugpong ng hapon at dilim. Habang sa tabi, hinuhugasan natin ang mga sarili, tinatanggal ang mga lamat ng mga pinaghalong pawis, laway at sipon sa balat, kinakapa ang mga paltos sa daliri, magsasabon, maglalagay ng pabango, magbibihis-amoy bagong-ligo. Uuwi, aalis, at sa pag-alis ang obligadong huling sulyap sa nagpapahinga at tahimik nang ilog. Samantala, sa ating isip: bukas panibagong oras muli ng pagkasabik sa pagtatalik.

kung paano tayo kinain ng sandali

Gusto ko iyon. Kung paanong walang gatol mong ibinibigay ang sarili. Sa harap ng salamin, sinilip mo ang maliliit na siwang ng iyong pagkatao. Nakita mo sa ‘yong mga mata ang payak na tanda ng paninindigan, lumingon ka kung saan nanggagaling ang aking tinig at walang kakurap-kurap mong sinabing, “Oo, handa na ako”.

Lumapit ka upang saluhin ang takot na kumakawala sa aking buntong hininga  Isa isa mong kinalas ang mga lumipas nang mga araw sa kalendaryo at binuhul-buhol na magkakasama ang mga buwan at isinilid sa isang kahon para sa mga alaala. Handa ka na, ang sabi mo. Kahit hindi ko matanto ang ibig-pahiwatig ng mga kamay mong pinagpapawisan at ang hindi mo mapigilang pagtayo-upo.

Hindi ko alam. Anong prinsipyo ang bitbit mo, ang bumubuo sa iyo ngayon, huhugutin mo ba ito ayon sa mga gatla sa iyong palad na hinihimas-himas kanina ng manghuhula sa labas? O  magmumula riyan sa nakaguhit na marka sa iyong pisngi na pangunang swerte ika ng iyong ina? Hindi ko alam kung anong tagpo ang sasalubong sa atin kinabukasan. Walang gitil ng pawis sa aking noo o sa aking palad.  Magaan na ang paghinga. Pagbabadya man ito ng kasiguraduhan o hindi, sasabihin ko na ring: “Handa na ako.”

Pangungusap

Sa ating pagitan: may mga pangungusap. Pangungusap na hindi mabanggit ng harapan. Kagaya ng: pangungusap na binabalot ng timpi at galit. Put…ang hindi matuloy na salita ng pagkagigil. Sapagkat hindi maatim ang manakit. Sapagkat maging sa likod ng mga telepono’y nauumid. Hindi natin mahawakan ang isa’t isa gaya ng kawalan ng kakayahan nating magsalita—ang pagbalikwas ng dila, ang malalim na buntong-hininga at pagkibit ng mga balikat.

Pakiusap: mga pangungusap na nagkukubli sa loob ng aking tyan. At buong-hiyang hindi pa masambit ng tuluyan. Sapagkat ito’y mga pakiusap na nagnanais magpakilala, magpaiwan at manatili. Manatili hanggang mamulaklak ng pag-iintindi. Hanggang matanto nating hindi ang lawig ng dagat at magkakapatid na mga bundok ang naglalayo sa ating dalawa. Kung hindi mga pangungusap na sana’y noon pa naparating, nakasasakit man o hindi.

guniguni

sana mas maging kontrolado pa yun hawak ko sa mga salita. at sana maganda rin yun daloy. at sana punahin, wasakin. Sana wasakin para may mabuo.

tayo at si kupido

hinugot lamang tayo mula sa huling buntong hininga ni Kupido. hindi tayo ang pinagdugtong na mga biyak ng puso. sapagkat sa katotohanan; pagtakas lamang ang pagtatagpo. tutubusin din tayo ng panahon—ang iyong puso na nilamayan ng ilang baro, ang puso kong minsan nasilayan ng bait, ang pagiging mortal nating mistulang laruan ng mundo; payak na miserable, payak na nagtatanong, payak na naghahanap ng kaisa’t kasugpong.

damdamin; itong tibok at kibot sa loob ng ating dibdib, pelikulang hindi maisalarawan—saklaw ang lungkot, saya, libog, dama, panibugho, bait. nagkita lamang tayo sa huling pintig ng pulso ni Kupido, halos lamat na lamang ang hinahabing pagtutuos. sapagkat agaw-buhay ang paraan ng ating simula. sa huling hininga ni Kupido, tayo’y nabuo, mabubuhay-pansamantala, mamamatay-pansamantala.

hinugot lamang tayo mula sa huling buntong hininga ni Kupido. hindi tayo ang pinagdugtong na mga biyak ng puso. sapagkat sa katotohanan; pagtakas lamang ang pagtatagpo. tutubusin din tayo ng panahon—ang iyong puso na nilamayan ng ilang baro, ang puso kong minsan nasilayan ng bait, ang pagiging mortal nating mistulang laruan ng mundo; payak na miserable, payak na nagtatanong, payak na naghahanap ng kaisa’t kasugpong.

damdamin; itong tibok at kibot sa loob ng ating dibdib, pelikulang hindi maisalarawan—saklaw ang lungkot, saya, libog, dama, panibugho, bait. nagkita lamang tayo sa huling pintig ng pulso ni Kupido, halos lamat na lamang ang hinahabing pagtutuos. sapagkat agaw-buhay ang paraan ng ating simula. sa huling hininga ni Kupido, tayo’y nabuo, mabubuhay-pansamantala, mamamatay-pansamantala.