panahon na naman ng..

C,

Sa panahong marahil nagmamantika na ang mga araw dahil sa nalalapit na pagdiriwang ng mga puso, hayaan mong sa mata ng nakararami ay iwagayway ko ang bandila ng pagsinta sa maliit na mundo. Sa mga hindi pa marahil nakakaalam, hayaan mong ipahayag ko ang aking matamis na anunsyo: “Kapiling ko ang Lunang matagal kong inabangan sa gabi, at tiningala sa mga sandaling nakatanaw ako sa dilim ng langit.”

Oo, ikaw yun. Huwag mo nang pagdudahan. Ikaw yung tiniklupan ng mga tuhod ko sa tuwing tutulaan at ihahambing kita sa lahat ng maganda, malalim at ma-emosyong bagay na aking mahawakan o makita. Hindi ako pa-bibo, sadyang nakuha mo lang talaga ako sa unang “What’s up?” na bati mo, akalain mong pinalundag mo nang hindi sadya ang mga daga sa dibdib ko?

Isang taon. Kung may 500 Days of Summer, tayo may 365 Days After, pero hindi sing-chummy nuong kagaya ng pelikula, sing pait-tamis lang ng Rome and Juliet, naaalala mo yun? Hangga’t nasa tama ang katwiran ng puso, ipaglalaban rin kung ano ang isinisigaw ng isip—isang taong buong (libog) nating tinawid ang daang kinukupkop lamang ng iilan.

Ngunit katulad nang nabanggit ko noon, nabuhay tayo marahil sa huling singhap ni Kupido bago pa man siya magretiro sa aking paningin. Sadya man o hindi ang pagtatagpo, agaw-buhay man ang paraan ng pagsimula, alalahanin mong iisa tayo: paandap-andap man ang tagos ng liwanag na magkasabay nating sinasayawan sa malasadong lipunang ginagalawan.

Mahal kita, mahal kita at ang malalantik mong daliring unang nag-ugnay sa ating dalawa.

Iyo lang,

Jen

just thinking..

maybe I should post  something more sensible in my Twitter, ano?

I have been thinking a lot these past few weeks, stress has its cute way getting in my nerves when a thing or two trigger(s) my brain cells and lure my self into even more series of thinking. It’s tiresome and frustrating. More so, when I speak about the emotional stress I’ve been suffering from. It should not have happened had I been introduced to the truth, months ago.

Oh well, seems I’ve dug my own graveyard very well for  still putting up with this fight. I’ll just say, win or lose, I still thank you for the shit.

iLuff you

Dahil sa maugong ang iPad ngayon…

Mga minsang kaganapan. Sobrang minsan lang ito. Haha… sana napangiti ka ano!

ako: may sinulat ako sa wall mo.
siya: nagsulat din ako hahaha
ako: next Apple product: iLuff you
ako:
siya: hahahaha
siya: ano naman gagawin ng gadget na yun?
ako: mamahalin ka lang..
ako: (KESOOOOOOOOOO)
siya: poteeek

Pagtutuos:

hindi man kita maangkin sa gabi, iniipon ko sa taenga ang ilang beses ng iyong paghinga. Paano ba nararapat? Gayong masyadong malaki ang pader sa ating pagitan, at hindi ko matibag ang nagmamatigas mong dibdib. Pinagagapang ko ang palad sa ilalim ng kumot upang abutin ang kurba n giyong balakang, ngunit malamig ang tugong iyong isinusukli.

Sa mga gabing ganito, kaaway ko ang oras na hindi mahabul-habol sa madaling araw. Mapagbigay man ang kamang nagtatabi sa ating dalawa, hindi pa rin natin masakop ang sandali ng pag-amin. Tuwing tatalikuran mo ako, at dilim na lamang ng iyong buhok ang sasalubong sa aking paglapit: ganun nga ata ang pakiramdam na hindi sadyang mapagsakluban ng langit at lupa.

Ilang saglit pa, gigisng akong tahimik at dahan dahang maghahanda sa pag-alis. Maramdaman mo kaya sa pagkakataong ito, ang bigat ng aking mga hakbang sa umaga?

paghahanda: sa nililigawan-at pagkatapos

“Sapagkat ako, ang bangka at ang tubig ay iisa “
– Alwin Reamillo

Hindi maitatanggi, tayo ang katawang humahangos sa ibabaw ng tubig-tabang na nagpapaubaya.

Ang paghahanda-

Nakaabang ang dalawampung bisig sa unang sigaw: hudyat ng pag-usad. Walang makinang magpapagana. Ito: unang palo ng tambol, kasabay ng dagundong, ang paglapat ng sagwan sa tubig, paglubog-angat, mistulang sayaw sa pagpihit ng balakang at pirmi ng mga hita-ito ang proseso ng paggalaw. Ito: ang lakas kakanyahang paggawa, ang simula at pagpapahayag

Sa nililigawang tubig-

Nagpapaamo. Nagbibigay. Pagtatalik itong masasabi: may pahiwatig ang sabay-sabay na pagbaon ng sagwan at pihit ng katawan upang magpatuloy ang masinsing paglandas. Sumisiklab ang mga singhap sa hangin habang tagaktak ang halu halong likido sa balat: pawis, laway, sipon, May hirap sa simula, sa gitna ng pag-ulos, kumakalat ang sarap sa pagsakit, sakit na may sarap. Sapagkat kung may dawag ang gubat, may lalim ang dagat, mayroon ring mundong hindi inaasahan sa gitna ng lawa. Kagaya nito: isang bangka, dalawampung taong naghahabol hininga, hindi maitatanggi, tayo ang katawang humahangos at nagpapakasasa sa ibabaw ng tubig-tabang na nagpapaubaya.

At pagkatapos

ang pag-aabang ng dalampasigan. Unti-unting pumipikit ang araw para sa pagmulat ng buwan sa di-kalayuan. Nagdidiwang ang mga nakalambiting ilaw ng mga gusali sa siyudad, nakaantabay sa pagyakap at pagsusugpong ng hapon at dilim. Habang sa tabi, hinuhugasan natin ang mga sarili, tinatanggal ang mga lamat ng mga pinaghalong pawis, laway at sipon sa balat, kinakapa ang mga paltos sa daliri, magsasabon, maglalagay ng pabango, magbibihis-amoy bagong-ligo. Uuwi, aalis, at sa pag-alis ang obligadong huling sulyap sa nagpapahinga at tahimik nang ilog. Samantala, sa ating isip: bukas panibagong oras muli ng pagkasabik sa pagtatalik.