C,
Sa panahong marahil nagmamantika na ang mga araw dahil sa nalalapit na pagdiriwang ng mga puso, hayaan mong sa mata ng nakararami ay iwagayway ko ang bandila ng pagsinta sa maliit na mundo. Sa mga hindi pa marahil nakakaalam, hayaan mong ipahayag ko ang aking matamis na anunsyo: “Kapiling ko ang Lunang matagal kong inabangan sa gabi, at tiningala sa mga sandaling nakatanaw ako sa dilim ng langit.”
Oo, ikaw yun. Huwag mo nang pagdudahan. Ikaw yung tiniklupan ng mga tuhod ko sa tuwing tutulaan at ihahambing kita sa lahat ng maganda, malalim at ma-emosyong bagay na aking mahawakan o makita. Hindi ako pa-bibo, sadyang nakuha mo lang talaga ako sa unang “What’s up?” na bati mo, akalain mong pinalundag mo nang hindi sadya ang mga daga sa dibdib ko?
Isang taon. Kung may 500 Days of Summer, tayo may 365 Days After, pero hindi sing-chummy nuong kagaya ng pelikula, sing pait-tamis lang ng Rome and Juliet, naaalala mo yun? Hangga’t nasa tama ang katwiran ng puso, ipaglalaban rin kung ano ang isinisigaw ng isip—isang taong buong (libog) nating tinawid ang daang kinukupkop lamang ng iilan.
Ngunit katulad nang nabanggit ko noon, nabuhay tayo marahil sa huling singhap ni Kupido bago pa man siya magretiro sa aking paningin. Sadya man o hindi ang pagtatagpo, agaw-buhay man ang paraan ng pagsimula, alalahanin mong iisa tayo: paandap-andap man ang tagos ng liwanag na magkasabay nating sinasayawan sa malasadong lipunang ginagalawan.
Mahal kita, mahal kita at ang malalantik mong daliring unang nag-ugnay sa ating dalawa.
Iyo lang,
Jen